Λιτό τοπίο, απλοί άνθρωποι: η Λήμνος διαθέτει μια μινιμαλιστική ομορφιά σε όλα τα επίπεδα. Νησιώτες με αυθεντική φινέτσα, που θεωρούν τους εαυτούς τους, απογόνους των Αργοναυτών, καλοσυνάτοι, φιλόξενοι. Κινούνται σε αργούς, εντελώς δικούς τους ρυθμούς, χωρίς το άγχος που ταλανίζει τους κατοίκους των μεγαλουπόλεων.
Οι περισσότεροι Λημνιοί, από τα αρχαία χρόνια, ασχολούνται ως επί το πλείστον με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Σε κάποια χωριά υπερισχύει το μικρασιάτικο στοιχείο, αφού αρκετοί από τους κατοίκους τους εκεί βρήκαν καταφύγιο μετά το διωγμό τους από τα απέναντι παράλια και τα σπίτια τους.
Λέγεται ότι οι περισσότεροι εύποροι Λημνιοί εγκατέλειψαν το 1770 το νησί, μαζί με τις οικογένειές τους, προκειμένου να γλιτώσουν από τις θηριωδίες των στρατευμάτων του Χασάν Χατζή Τζετζάερλη, και κατέφυγαν στην τότε «γη της επαγγελίας», την Αίγυπτο, όπου έκαναν τρανή περιουσία.
Στην Αλεξάνδρεια, οι Λημνιοί διέπρεψαν ως βαμβακέμποροι. Κάποια στιγμή έφεραν και φύτεψαν το συγκεκριμένο σπόρο στο νησί, τα εδάφη του οποίου έχουν τα απαραίτητα για την ανάπτυξή του επιφανειακά νερά, κι από τότε η Λήμνος έγινε κέντρο παραγωγής βάμβακος. Η συγκομιδή γινόταν για πάρα πολλά χρόνια με τα χέρια, όμως εδώ και πολύ καιρό η συστηματική καλλιέργεια έχει σταματήσει, παρά τις προσπάθειες κάποιων φωτισμένων ανθρώπων να την επαναφέρουν πειραματικά για λόγους δημιουργίας εκλεκτού σπόρου.
Την δεκαετία του ‘50 οι Λημνιοί μετανάστευσαν κατά εκατοντάδες, κυρίως στην Αυστραλία.
Στη Λήμνο, από τα πολύ παλιά χρόνια, η κοινωνική δομή κάθε τόπου χαρακτηριζόταν από την παρουσία του παραδοσιακού κτηνοτρόφου. Οι Κεχαγιάδες, λοιπόν, άρχοντες στα βοσκοτόπια και κυρίαρχοι στα κοπάδια, ήταν εγκατεστημένοι δίπλα στα πανέμορφα μαντριά, για να φροντίζουν τα ζώα, και ασχολούνταν με την καλλιέργεια της γης.
- Οι σφουγγαράδες της Λήμνου
O Λημνιοί δεν ήταν μόνο άνθρωποι της γης. Η αλιεία και η επεξεργασία του φυσικού σπόγγου, άνθισε για πολλές δεκαετίες στο νησί και ακόμα και σήμερα μπορεί να συναντήσεις έναν από τους τελευταίους σφουγγαράδες στο καφενείο κάποιου χωριού, που θα μοιραστεί μαζί σου τις εμπειρίες του. Η τέχνη αυτή δεν υπάρχει πια στο νησί, αλλά το μουσείο Σπογγαλιείας, που βρίσκεται στην Κούταλη, έχει πολλά να σου πει.
Πολλοί λένε ότι είναι προικισμένες με τη σαγήνη της Κίρκης, που η ίδια τους την κληροδότησε, όταν επισκέφθηκε το νησί τους. Το βέβαιο είναι ότι προσέχουν πάντα τον εαυτό τους και το ντύσιμό τους, ενώ κρατούν κάτι από την παράδοση της μητριαρχίας.